And their masts fell down piecemeal: as they dropp'd
They slept on the abyss without a surge—
The waves were dead; the tides were in their grave,
The moon, their mistress, had expir'd before;
The winds were wither'd in the stagnant air,
And the clouds perish'd; Darkness had no need
Of aid from them—She was the Universe.


Έπεφταν τα κατάρτια αποσπασματικά
Βυθίζονταν στην άβυσσο που κύμα δεν υπάρχει-
Γιατί τα κύματα ήταν νεκρά.
Στον τάφο της Παλίρροιας πριν απ’αυτα εχαθει,
Πρώτη η Σελήνη που ‘ χαν Κυρά.

Οι άνεμοι μαράζονταν στον στάσιμο αέρα,
Τα σύννεφα χαθήκανε κι αυτά μες το σκοτάδι
Ποιον έχει ανάγκη η Σκοτεινιά ποιος θε να την βοηθήσει;
Στέκει στο σύμπαν μόνη της,τώρα ειν’Αυτη το, Συμπαν.